Freud’s Last Session (2023): สงครามทางปัญญาเมื่อสองอัจฉริยะต่างขั้ว ร่วมดีเบตเรื่องพระเจ้าและศรัทธา
ในปี 2023 “Freud’s Last Session” ภาพยนตร์ดรามา-เข้มข้น (Intellectual Drama) ได้ก้าวเข้ามาสร้างความฮือฮาให้แก่คอหนังสายวรรณกรรมและปรัชญา ในฐานะนักวิจารณ์ภาพยนตร์อาวุโส ผมขอจำกัดความเรื่องนี้ว่าเป็น “A Captivating and Thought-Provoking Battle of Wits and Beliefs” หนังดัดแปลงมาจากบทละครเวทีชื่อดังของ Mark St. Germain โดยตั้งสมมติฐานชวนคิดว่า “จะเกิดอะไรขึ้นหากสองมันสมองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 20 มานั่งคุยกันในห้องเดียวกัน?” นำไปสู่การเชือดเฉือนทางคำพูดและทัศนียภาพทางความคิดที่ลุ่มลึก นี่คือ Deep Recommendation สำหรับผู้ที่ชอบภาพยนตร์เน้นบทสนทนาที่ทรงพลัง การปะทะคารมทางปรัชญา และความละเมียดละไมของงานสร้างย้อนยุค เช่นเดียวกับ The Two Popes (2019) หรือ Frost/Nixon (2008)
เรื่องย่อฉบับเข้มข้น: วันสุดท้ายของบิดาแห่งจิตวิเคราะห์ กับคำถามแห่งศรัทธาในวันเปิดฉากสงคราม
เรื่องราวเกิดขึ้นในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1939 ณ กรุงลอนดอน ในวันเดียวกับที่สหราชอาณาจักรประกาศสงครามกับเยอรมนีนาซี นำไปสู่จุดเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยทางอากาศ “ซิกมุนด์ ฟรอยด์” บิดาแห่งจิตวิเคราะห์ผู้ชราภาพและกำลังป่วยหนักด้วยโรคมะเร็งในช่องปาก ได้เปิดบ้านต้อนรับการมาเยือนของ “ซี.เอส. ลูวิส” อาจารย์มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ดและนักเขียนหนุ่มอนาคตไกล (ผู้ซึ่งในเวลาต่อมาจะกลายเป็นผู้เขียนตำนาน The Chronicles of Narnia)
ฟรอยด์ผู้ยึดมั่นในวิทยาศาสตร์ ตรรกะ และเป็นอเทวนิยม (ไม่เชื่อว่ามีพระเจ้า) ต้องการพูดคุยกับลูวิส อดีตคนไม่เชื่อพระเจ้าที่จู่ๆ ก็หันมาศรัทธาในพระคริสต์อย่างแรงกล้า ตลอดทั้งวันในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยวัตถุโบราณ ทั้งคู่ได้ร่วมกันแลกเปลี่ยน ถกเถียง และท้าทายความคิดของกันและกันในประเด็นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ ตั้งแต่เรื่องการมีอยู่ของพระเจ้า, วิทยาศาสตร์, จิตใต้สำนึก, ความรัก, เซ็กส์, ไปจนถึงความหมายของความเจ็บปวดและสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นภายนอกหน้าต่าง การพบกันครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การดีเบต แต่เป็นการสำรวจบาดแผลในใจของชายสองคนก่อนที่กาลเวลาจะพรากพวกเขาไป
ทำไม Freud’s Last Session (2023) ถึงเป็นภาพยนตร์ที่ทรงคุณค่าและชวนติดตาม?
- การปะทะบทบาทของสองยอดฝีมือต่างรุ่น: ตัวภาพยนตร์ขับเคลื่อนด้วยการแสดงอันเหนือชั้นของ Anthony Hopkins ในบทซิกมุนด์ ฟรอยด์ ที่ถ่ายทอดความฉลาด ความเจ็บปวดทางกาย และความดื้อรั้นของคนใกล้ตายได้อย่างประณีต ปะทะกับ Matthew Goode ในบทซี.เอส. ลูวิส ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ความสุขุม และแววตาของผู้มีศรัทธา เคมีของทั้งคู่ทำให้บทสนทนาที่ดูเข้าใจยากกลายเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและชวนลุ้นตลอดทั้งเรื่อง
- บทภาพยนตร์ที่คมคายและไม่ตัดสิน (Intellectual Balance): ความยอดเยี่ยมของหนังคือการไม่พยายามชี้นำว่าแนวคิดของใครถูกหรือผิด บทยกย่องทั้งมุมมองทางวิทยาศาสตร์ที่เด็ดขาดของฟรอยด์ และมุมมองทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งของลูวิส ทำให้ผู้ชมได้คิดทบทวนและสำรวจความเชื่อของตนเองไปพร้อมๆ กับตัวละคร
- บรรยากาศที่กดดันและงดงาม (Atmospheric Metaphor): ผู้กำกับ Matt Brown ใช้ฉากหลังที่เป็นวันประกาศสงครามมาเป็นสัญลักษณ์แทนความขัดแย้งทางความคิด บรรยากาศความอึดอัดในห้องทำงานตัดสลับกับความวุ่นวายภายนอก ช่วยเพิ่มความตึงเครียดและทำให้นึกถึงความเปราะบางของชีวิตมนุษย์
“Freud’s Last Session ไม่ใช่แค่เรื่องของการเถียงกันว่าพระเจ้ามีจริงหรือไม่… แต่มันคือการแสดงให้เห็นว่า มนุษย์สองคนที่เห็นต่างกันอย่างสุดขั้ว ยังคงสามารถนั่งลง ดื่มชา และรับฟังกันและกันด้วยความเคารพในความเป็นมนุษย์ได้อย่างงดงามที่สุด”
