Take me Home (2016) สุขสันต์วันกลับบ้าน | เมื่อ “บ้าน” ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยอีกต่อไป
Take me Home (2016) สุขสันต์วันกลับบ้าน ภาพยนตร์แนวสยองขวัญ-ระทึกขวัญจิตวิทยา (Psychological Horror) ระดับขึ้นหิ้งจากฝีมือการกำกับของ โขม-ก้องเกียรติ โขมศิริ ผู้กำกับที่ขึ้นชื่อเรื่องการขุดคุ้ยด้านมืดของมนุษย์ และการกลับมาครั้งสำคัญของซุปเปอร์สตาร์แถวหน้า มาริโอ้ เมาเร่อ ในบทบาทที่ท้าทายและดิ่งลึกที่สุดในชีวิตการแสดง
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ “แทน” (รับบทโดย มาริโอ้ เมาเร่อ) ชายหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำจากอุบัติเหตุ เขารู้จักตัวเองเพียงแค่ชื่อ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร ครอบครัวอยู่ที่ไหน แทนทำงานเป็นบุรุษพยาบาลในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง พร้อมกับความหวังลึกๆ ว่าวันหนึ่งเขาจะจำอดีตได้ จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ลึกลับที่นำทางให้เขาได้พบหลักฐานชิ้นสำคัญ ซึ่งนำพาเขากลับไปยัง “บ้านเกิด” อันหรูหราโอ่อ่า
ที่บ้านหลังนั้น แทนได้พบกับ “ทับทิม” (รับบทโดย วรรณรท สนธิไชย) พี่สาวฝาแฝดที่แต่งงานอยู่กับ ชีวิน (รับบทโดย นพชัย ชัยนาม) สถาปนิกหนุ่มใหญ่ พร้อมด้วยลูกๆ และคุณแวว แม่บ้านเก่าแก่ ทุกคนดูเหมือนจะอ้าแขนรับการกลับมาของแทนด้วยความอบอุ่น
แต่ทว่า… ยิ่งแทนอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้นานเท่าไหร่ ความสุขที่เห็นตรงหน้ากลับเริ่มบิดเบี้ยว บ้านหลังใหญ่ที่เคยคิดว่าเป็นเซฟโซน กลับเต็มไปด้วยมวลความลึกลับ บรรยากาศชวนขนลุก และความลับอันมืดดำของตระกูลที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรม แทนเริ่มแยกไม่ออกว่าสิ่งที่เขาเห็นคือ “ความจริง” หรือ “ความวิปลาส” และทับทิม พี่สาวของเขา กำลังปิดบังอะไรอยู่กันแน่? ทางเดียวที่จะรอด คือเขาต้องรื้อฟื้นความทรงจำเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว
ทำไมต้องดู? มุมมองจากนักวิจารณ์ (Critic’s Insight)
“Take me Home ไม่ใช่แค่หนังผีตุ้งแช่ธรรมดา แต่เป็นทริลเลอร์จิตวิทยาที่เล่นกับปม ‘สถาบันครอบครัว’ ได้อย่างเจ็บแสบ”
- การแสดงระดับมาสเตอร์พีซ: มาริโอ้ เมาเร่อ มอบการแสดงที่เปี่ยมไปด้วยความสับสน สิ้นหวัง และกดดันอย่างถึงที่สุด ปะทะอารมณ์กับ วิว-วรรณรท ที่พลิกบทบาทครั้งสำคัญได้อย่างน่าขนลุก
- งานภาพและโปรดักชั่นระดับสากล: การกำกับภาพที่ใช้แสงและเงาหลอนประสาท บรรยากาศของบ้านที่ดูโอ่โถงแต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอุดอู้จนน่าหายใจไม่ทั่วท้อง
- บทสรุปที่คาดเดาไม่ได้: ตัวหนังจะค่อยๆ ลอกเปลือกความจริงออกทีละชั้น ท้าทายความคิดของผู้ชมจนถึงนาทีสุดท้าย
